![]()
کاترین بیگلو، فیلمسازیست که سینما را نه برای سرگرمی، بلکه برای مواجهه با واقعیتهای تلخ و پیچیده انتخاب کرده. از همان آغاز کارش، با فیلمهایی چون «نقطهٔ شکست» و «روزهای عجیب»، نشان داد که به جای قهرمانسازی ، به دنبال شکافتن لایههای پنهان قدرت، خشونت، و اضطراب اجتماعیست. اما نقطهٔ عطف کارنامهاش بیتردید «گنجه رنج» بود؛ فیلمی دربارهٔ یک تیم خنثیسازی بمب در عراق که با نگاهی مستندگونه، جنگ را نه در میدان نبرد، بلکه در ذهن سربازانش تصویر میکرد. این فیلم برای بیگلو اسکار بهترین کارگردانی را به همراه داشت و او را به نخستین زن برندهٔ این جایزه بدل کرد.
پس از آن، «سی دقیقه بعد از نیمهشب» را ساخت؛ روایتی سرد و پیچیده از عملیات یافتن و کشتن بنلادن، که باز هم نشان داد بیگلو به جای هیجانسازی، به دنبال بازنمایی اضطرابهای اخلاقی در دل سیاستهای امنیتیست. او در آثارش، همیشه مرز میان قهرمان و قربانی را محو میکند و به جای پاسخ، پرسشهایی سنگین پیش روی مخاطب میگذارد.

تحلیلی «بصیرت» وابسته به معاونت سیاسی سپاه، دبیرکل حزبالله لبنان در گفتوگو با تلویزیون «المنار» اظهار داشت: این دولت لبنان است که تصمیم میگیرد چگونه با سلاح و غیر سلاح در داخل کشور برخورد کند و این موضوع هیچ ربطی به اسرائیل ندارد.
او همچنین با بیان اینکه حزبالله لبنان با ایران در ارتباط است، این ادعاها که جمهوری اسلامی تحویل سلاح مقاومت را رد میکند، نادرست دانست و خاطرنشان کرد: «تصمیم ما دفاع و مقاومت تا آخرین نفس است؛ دشمن اگر میخواهد و میتواند، خودش اسلحه را از دست ما خارج کند؛ آنوقت ببیند چه میشود».
دبیرکل حزبالله در بخش دیگری از این گفتوگو با بیان اینکه «مسئولیت بازسازی بر عهده دولت است و دولت باید تا آنجا که میتواند در این زمینه وارد عمل شود»، افزود: وجود «مکانیزم» تاکنون جز خدمت به اسرائیل نتیجهای نداشته است.
شیخ نعیم قاسم ادامه داد: حل و فصل پرونده اسیران لبنانی بر عهده دولت است و دولت باید قاطعتر وارد عمل شده و به شکلی فعالتر این پرونده را دنبال کند.
وی با بیان اینکه «حزبالله آرزوی وحدت کشور را دارد»، تصریح کرد: ما به نخستوزیر خوشبین هستیم و به او اعتماد داریم و مقاومت خواستار وحدت است، نه اختلاف؛ ما آماده همکاری با دولت هستیم و اگر آنها یک قدم بردارند، ما ده قدم پیش میرویم.
![]()
درباره مناسبات بین ایران و روسیه تحلیلهای متنوع و بعضا متضادی مطرح می شود اما دو دیدگاه این روزها برجسته است. یک گروه همانند حسن روحانی و محمدجواد ظریف معتقدند روسها نه تنها ما را شریک استراتژیک نمی دانند بلکه رقیب می بینند و از هر فرصتی برای تضعیف ایران بهره می گیرند، با این وجود ما باید با آنها همکاری کنیم، در عین حال برای کنترل شان از اهرم فشار گرایش به غرب نیز بهره بگیریم. به عبارت دیگر طوری باید بین غرب و شرق بازی کنیم که از قِبل همکاری با دو طرف منافع ملی مان تقویت شود.حشمت الله فلاحت پیشه در گفتگو با نامه نیوز درباره انتقاد تند محمدباقر قالیباف به حسن روحانی و محمدجواد ظریف و واکنش متقابل نزدیکان حسن روحانی به ادعای قالیباف بر سر موضوع ضربه خوردن روابط ایران و روسیه در پی اظهارات حسن روحانی و محمدجواد ظریف گفت: صحبت های رئیس مجلس را نه تنها نشانه رابطه راهبردی بین ایران و روسیه نمی دانم بلکه متأسفانه آن را نشانه تلخی از قاجاری گری در سیاست خارجی می بینم.
وی افزود: روس ها طوری زیرکانه عمل کردند که گزینه های ایران در سیاست خارجی به حداقل برسد و الان پرونده ایران در شورای امنیت سازمان ملل متحد ذیل فصل هفتم برگشته است، جایی که روس ها نگاه یک طرفه ای را به ایران تحمیل کردند. رابطه ایران و روسیه به هیچ وجه راهبردی نیست.
این تحلیلگر مسائل سیاست خارجی اظهار کرد: حتی در زمانی که ایران گزینه های مختلفی داشت و گرفتار جنگ هم نشده بود روس ها هیچ گاه نگاه شان درباره رابطه با ایران راهبردی نبود چون هیچ گاه سلاح های راهبردی را در اختیار ایران قرار ندادند و در جنگ و دیپلماسی همواره ایران را تنها نگه داشتند.
![]()
ولودیمیر زلنسکی در پیام ویدئویی شبانه خود با اشاره به دریافت گزارش میدانی از الکساندر سیرسکی فرمانده کل نیروهای مسلح اوکراین، گفت: محورهای پوکرُفسک، لیمان و سایر مناطق در استان دونتسک، همچنین مناطق مرزی در استانهای سومی و خارکیف، با شرایط پیچیدهای مواجه هستند.
وی از شهروندان اوکراین خواست در روزهای آینده به هشدارهای حملات هوایی توجه ویژه داشته باشند و تأکید کرد که نتیجه نهایی جنگ به مقاومت نیروهای دفاعی و امنیتی اوکراین و تلاش همگانی برای حفظ این کشور بستگی دارد.
![]()
نامه مشترک ایران، روسیه و چین در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۵ (که در ۱۹ اکتبر به طور رسمی منتشر شد)، نقطه عطفی در پرونده هستهای ایران به شمار میرود. این نامه، خطاب به آنتونیو گوترش و واسیل نبنزیا (رئیس دورهای شورای امنیت)، تمام مفاد قطعنامه ۲۲۳۱ را بر اساس بند ۸ اجرایی آن، از ۱۸ اکتبر خاتمهیافته اعلام کرد و تلاشهای بریتانیا، فرانسه و آلمان (سه کشور اروپایی) برای فعالسازی مکانیسم «اسنپبک» را «دارای ایراد حقوقی» خواند.
نویسندگان نامه تأکید کردند: «سه کشور اروپایی، با توقف اجرای تعهدات خود در برجام و قطعنامه ۲۲۳۱ و عدم طی کامل سازوکار حل اختلاف، صلاحیت استناد به مفاد آن را ندارند.» این اقدام، پس از نامه وزرای خارجه سه کشور در ۲۸ اوت ۲۰۲۵، پرونده هستهای ایران را از دستور کار شورای امنیت خارج کرده و گزارشگیری آژانس بینالمللی انرژی اتمی (IAEA) را متوقف مینماید.
چه آنکه سابقه قطعنامه ۲۲۳۱ (۲۰ ژوئیه ۲۰۱۵) به عنوان تأییدکننده برجام، شامل «روز انتقال» (اکتبر ۲۰۲۳) برای لغو محدودیتهای موشکی و «روز خاتمه» (۱۸ اکتبر ۲۰۲۵) برای پایان کامل است و منافع اقتصادی و امنیتی متقابل بین سه کشور را تقویت می کند. ایران غنیسازی را بدون محدودیت ادامه میدهد، در حالی که روسیه و چین نفوذ خود را در خاورمیانه افزایش میدهند. اما ادعای سه کشور اروپایی مبنی بر «عدم پایبندی ایران» بدون بررسی نقض تعهدات خود، نشان میدهد که این روایتها بدون توجه به بند ۱۴ قطعنامه (خروج خودکار از دستور کار هیئت مدیره آژانس) ناقص هستند.
اما به طور خلاصه نامه مشترک ایران، روسیه و چین در هفته گذشته، که انقضای قطعنامه ۲۲۳۱ را تأیید کرد، چهار محور اصلی اثرگذاری بر پرونده هستهای ایران دارد:
لغو محدودیتهای تسلیحاتی و موشکی: از ۱۸ اکتبر، ایران میتواند تسلیحات سنگین وارد/صادر کند، که قدرت نظامی آن را افزایش میدهد
خروج از دستور کار آژانس: گزارشگیری آژانس متوقف شده و غنیسازی بدون نظارت سازمان ملل ادامه مییابد
ناکامی اسنپبک سه کشور اروپایی: تلاشهای اروپا برای بازگرداندن تحریمها بیاثر شده و انزوای دیپلماتیک آنها را تشدید میکند
تقویت محور کشورهای شرقی: همکاری با بریکس، تجارت ایران را افزایش داده و نفوذ روسیه و چین را در خاورمیله تقویت میکند